HİÇ BİR ŞEY TESADÜF DEĞİLDİR

Bazı insanlar bıkıp usanmadan her şeyden şikayet ederler ve çevrelerindeki kişilerin bir sorunu var mı, ya da karşısındaki kişinin de şikayet edebileceği yaşanmışlıkları var mı diye hiç düşünmeden içlerini boşaltıp, çevrelerini mutsuz ettikten sonra herkesten anlayış beklerler. Oysa her insanın farklı bir dünya olduğunu anlamak zorundalar. Bu insanlar sadece kendi yaşadıklarının önemli olduğunu, ama diğerlerinin nasılsa sorunlara alışık olduğunu düşünerek hareket ettikleri için bencillikleri üst sevidedir. İnsanları bıktırdıklarının bile farkında olmak istemezler. Empati yeteneklerini (varsa!..) sadece kendileri için kullanırlar. Hatta, hep haklı olduklarına öylesine inanırlar ki, diğer insanların incinip üzülmeleri onlar için önemli değildir. Eğer günün birinde herhangi bir kişi ona haksızlığını hatırlatmaya kalkarsa sinir krizine girip yine bütün ilgiyi kendilerinde toplamayı başarıp, haksızlığı hatırlatan kişiyi de suçlu durumuna düşürmekte sakınca görmezler. İçinizden "benim...

Neye üzüleceğimi ya da gülümseyeceğimi bilemiyorum. Bazen hiç okumamış olmayı, zengin bir adamla evlenip sadece hayatı dar bir pencereden görmeyi çok ister miydim diye kendi kendime sormadan duramıyorum. Günlük ev ve akraba ilişkilerini önemseyip, çevremdeki sosyal içerikli olaylar ve olumsuzluklarla hiç ilgilenmeden yaşamak nasıl olurdu acaba? "Cahil insan mutlu insandır." diye bir söz vardır. Çevrenize baktığınızda buna hak vermemek mümkün değil. Bizim ülkemizde her gün bir olay, her gün üzücü bir haber duymadan yaşamak neredeyse mümkün değil. Her gün kadınlar yakınları tarafından öldürülüyor ve gündemimiz çok hızlı değiştiği için bu ölümler artık gündemin alt sıralarına düştü. Televizyon kanallarının haber bültenlerinde kadın cinayetlerine neredeyse yer verilmez oldu. Evcil hayvanlar öldürülüyor ama bu ölümler de sıradanlaştırıldı. Victor Hugo'nun "Vicdan, insanın içindeki tanrıdır." sözünü hatırlamadan geçemiyorum. Bi...