BUNU ASYA’YA NASIL ANLATACAĞIZ

Asya, bir öğretmen anne ile bir polis memuru babanın biricik kızı. Altı yıl önce Asya 10 yaşında iken babası hain bir terör saldırısında şehit olmuş. Devlet tarafından şehit yakınlarına tanınan bir takım haklar var. Bunlardan biri de çocukların özel okulda ücretsiz okuması. Bu teklif Asya'ya söylendiğinde; "Babam sağ olsaydı beni o kadar pahalı bir özel okulda okutamazdı. Şimdi babamın şehitliğinden faydalanıp özel okulda okumak beni üzer." diyor. Aslen (Kırklareli) Babaeski'liler. Asya ısrarla annesinden Babaeski'deki evlerinde yaşamak istediğini, çünkü oradaki evlerinde babasının kokusunun olduğunu söyleyip annesini de ikna ettikten sonra anne-kız Babaeski'ye yerleşiyorlar ve halen orada yaşıyorlar. Babaannesi Asya'nın hikayesini benimle paylaşırken: "Oğlum şehit olduğunda Asya bizi toparlamaya çalıştı. Ancak şimdi babasının hain terör saldırısında şehit olmasını hazmedemedi ve iyice içine kapandı." diye konuşmasını tamamladı. Göz yaşları mı? Sel oldu aktı. Asya yaşadığı travma nedeniyle ileride belki de hiç evlenmeyecek, hayata hep küskün yaşayacak. Ne diyeceğiz biz Asya kızımıza? Asya, adı gibi gururlu, oldukça duyarlı ve aynı zamanda ayakları yere basan, rahmetli babası gibi gerçek bir vatan evladı. Asya gibi birçok çocuk ya babasız ya da annesiz hayat yolculuğuna devam etmek zorunda kaldı. Ayrıca birçok anne veya baba da evlatlarını şehit olarak bu vatanın bağrına emanet ettiler. Bir anne olarak evladını sonsuzluğa uğurlamanın acısının ve zorluklarının farkında biri olarak tarifi mümkün olmayan hayata tutunma mücadelesinin zorluğunu gayet iyi anlıyorum. Doğu Anadolu'da sınırda görev yapan ve defalarca çatışmalarda aktif görev alan, sonra da Edirne'ye tayini çıkan bir subay arkadaşımızın yaklaşık on yıl önce söylediği: "Edirne'ye geleli üç yıl oldu. Ama orada katıldığım çatışmalarda kucağımda can veren askerlerimi ve çatışma alanından topladığım kol ve bacakları hafızamdan silmek mümkün değil. Geceleri uykumdan kendi çığlıklarımla uyandığım çok oldu, ağladığım da!" dediğinde teselli edecek herhangi bir söz bulamadım. Acılar "Dünü unutalım." demekle unutulmuyor. Sehitlerimizin de toplumsal hafızamızın vazgeçilmezleri arasında olduğunu unutmamalıyız. Bu vatan uğruna yüzyıllardır canlarını feda eden birçok şehidimizin olduğunu biliyoruz. "Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır. Toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır." (Mithat Cemal Kuntay) Bugün bizim güvenle adım attığımız her karış toprağın altında şehitlerimizin kanı, inancı ve canı var. O nedenle bu topraklarda varlık nedenimiz şehitlerimizdir. Bugün TBMM'nde onaylanan "Çerçeve Yasa" ile şehitlerimizi geri getirebilir miyiz ya da bacaklarını bu vatanın birliği ve beraberliği için kaybeden gazilerimize sağlıklı bedenlerini geri verebilir miyiz?Asya gibi şehit çocuklarının acısını, yaşadıkları travmaları iyileştirmemiz mümkün mü? Gerçekten öğrenmek istiyorum; "Çerçeve Yasa"ya evet oyu veren kaç vekil, şehit çocuğunun cenazesini alıp toprakla buluşturdu?